900 و 50 و 2

همه آدما یه چیزی دارن به اسم ندای سرکوبگر درونی. وقتی میخوای کاری انجام بدی یا لذتی ببری میاد تو ذهنت و میگه انجامش بدی که چی بشه؟...

فکر میکنم دلیل اینکه به هیچی اشتیاق زیاد (نمیدونم چه کلمه ای بهتره شاید تشنگی) ندارم همین ندای سرکوبگر درونمه که زیادی آزاد بوده و تقویت شده.

شاید واقعا چیزایی هست که ارزش جنگیدن داشته باشه. ولی اونقدر به بیخیال شدن عادت کردم که از خیلی چیزا چشم پوشی میکنم.

ولی خب... تاحالا دوتا چیز دیدم که براشون جنگیدم و از جنگیدن لذت بردم. شکست خوردم و جای اینکه تسلیم شم قوی تر ادامه دادم. شاید راه زندگیم تو یکی از اونا باشه. فقط باید ببینم کدومشون نون و آب میشه.

نوشته شده توسط بافنده تن در سه شنبه چهاردهم بهمن ۱۳۹۹ |